21 Ocak 2018 Pazar
Ümmet, Kardeşlik ve Vahdet

Muhammed Köse

Ümmet, Kardeşlik ve Vahdet

Doğu halkları olarak bir konuda anlaşabiliriz; kardeşlerimizle pek iyi geçinemeyiz ama ağabeylerimize saygı duyar, hoşlanmasakta sözlerini dinleriz. Neticede nasıl olsa kafamıza göre hareket edeceğimiz için pekte zor olmaz bu efendi kardeş duruşu!

Yeni zamanlarda tabi her şey gibi bu akrabalık ilişkileri de sarsıntılar ve değişimler geçirdi. Ağabeylik edebilmenin, büyüklüğün kabulünün bazı gerekçeleri ortaya çıktı. Biraz güç mesela, ya da biraz para gibi yan etkenler saygı görmenin, makbul akraba olmanın neredeyse şartları haline geldi.

İşin bu kısmı sosyologların işi elbette, onlar düşünsün; neden bu hale geldi dünya ve insanlık, nasıl kurtulur da normal aileler ve toplumlara oluruz?

Bizi ilgilendiren kısmına gelince, kardeşlik mefhumunu aile kavramı olmaktan çıkaran bir dine mensubuz. Dahası anneliği de ekleyerek ümmet yapan bir dinimiz var. Buraya kadar genel bir kabulümüz ister istemez var tabii ki, zira bunlar tartışılmaz kaynaklarımızda yani Kur’an ve Sünnette sabit olarak bulunan gerçekler.

Hepimiz kardeşiz ve bir tek ümmete mensubuz.

Aramızda paylaşılacak bir menfaat yahut dünyalık ortaya çıkıncaya kadar geçerli bir kardeşlik hemen hiç birimizi rahatsız etmiyor. Nasıl olsa bir sıkıntı olunca rafa kaldırılabilecek bir kardeşlikten bahsetmek çok kolay! Canımızı sıkanı, lafımıza ters düşeni hatta yolu başka bir kaldırıma düşeni elimizin tersiyle kardeşlik sınırlarından atabiliyoruz.

Aleyhinde konuştuğumuz yahut iş yaptığımız adamlar genelde kardeşimiz olmuyor, olsaydı yapamazdık zaten... Sorulduğunda dilimizin ucuyla tabii ki kardeşiz deyip geçiştirdiğimiz ama aramızda kardeşlik hukukunun esamesi okunmayan bir çok ‘sözde’ kardeşimiz var.

Kardeşler arasına ‘sui zan’ düşünce, aynı annenin evlatları olmayı gerektiren ümmet olma ihtimalimiz da azalıyor. Oysa bu dinin paylaşıldıkça çoğalan ve  büyüyen bir mirası var. Kardeşlerimize verdikçe bizim hanemizdekinin arttığı bir miras bu, verdikçe çoğalıyor!

İster mana olsun ister madde, farketmiyor!

Yeter ki kardeşine ver, çoğalıyor!

Vermek yerine yermek ve saldırmak, sevmek yerine dövmek ve uzaklaştırmak kardeşçe olamıyor oysa...

Peki bu kardeşliğin bir sınırı yok mu, elbette var. Kardeş bildiklerimiz sınırı aşmadıkça, çiğnemedikçe bizim dokunamadığımız bir hudud var. İlk hamleyi, ilk saldırıyı yapan kaybediyor! Dünyada kazansa da kaybediyor, hem de ta Kabil’den bu yana kaybediyor.

Kardeşine kıymak için elini uzatanları teneşir değil cehennem paklıyor!

Sulha yanaşmaksızın, ısrarla kan içmeye meyleden, zulmeden ve sınırları tanımayan kardeş olamıyor, olmuyor da zaten. Ordularla değil insanlarla savaşan, galibiyet değil katliam hatta bir tür soykırım peşinde koşan bir kardeş, kardeş olamıyor, olmuyor!

Ümmetin zayıf zamanında fitne ve tuzaklarla insanları katleden, yurtlarımızı karıştıran ve menfaatleri İslam olmayan, diliyle öyle söylese bile pratikte müslümanların menfaatini gözetmeyen bir kardeşle vahdet olamıyor, olmuyor.

Kadın ve çocuklara zulmeden, dillendirmekten nefret ettiğimiz işkenceleri zevkle uygulayan, çocuk katilleriyle kardeş olunamıyor, vahdette kuralamıyor, kurulmuyor.

Aynı anne-babanın çocukları da kavga eder ve döner barışırlar belki ama damarlarında katlettikleri garibanların kanı dolaşanlarla kardeş olunamıyor, vahdet kurulamıyor, kurulmuyor.

‘Onlarda bu kuyruk acısı, bizde de bu evlat acısı’ varken kardeş olunamıyor, vahdet kurulamıyor, kurulmuyor!

Evlat acısı olmayan, kan görmeye dayanamadığı için değil dökülen kanları kendinden bilip hissedemediği için vampirlerle kolkola olmakta bir sakınca görmeyen, hatta eleştirilmelerine bile dayanamayan, rahat koltuklarına yaslanmış ellerindekilerle yetinmenin yolunu dilleriyle zalimleri savunmakta ve mazlumların etini çiğnemekte gören, mustaz’afların kardeşliğini bilemeyen, idrak edemeyen, ümmet olmak veya vahdet kurmak hayaline haysiyet ve kardeşliğini heba edenlere yazıklar olsun...

‘Bir de sakın zulmedenlere meyletmeyin, sempati duymayın. Yoksa size ateş dokunur. Sizin Allah'tan başka dostunuz yoktur; sonra yardım da göremezsiniz.’ (Hud 113)

12.01.2018 (Muhammed Köse)

DİĞER YAZILAR

Batı ile yüzleşmek

Allahu Ekber – Abd kim?

Ezik bir taklit: Yılbaşı

Dokunulmazlarımız!

Filistin ve Bazı Acı Gerçekler

İnsanı yola getirmek

Neden her şeyin ‘ana’sı var?

Rüzgarımız gitti

İman umuttur

Irk ile İslam’ı ‘Özel’leştirmek

Savaş ve umut

Fakirlik Vakıa'sı

Lanet mi? Rahmet mi?

Küçük düşünüyorum

Islah veya İmha

Kurbanların bayramı mübarek olsun

Muhasebe

Kendimizi kurtaralım

İtidal Hayaldir

Allah dilediğini alçaltır!

Ehli Sünnet ve Cemaat

Filistin Hatıraları

Şehirlerin Yusuf’u; Kudüs!

Selamız okuna...

Hocalar ve Cemaatler de Sapıtabilir

Herkesin Bir 15 Temmuzu Var

Bayram umudu, umudun bayramı

Söylediğini yapmamak

Onlara mühlet ver!

Kur’an’ı anlamak

Din ve siyaset

Mirasyedi Alimler!

Taassub, -culuk, -çülük

Ramazan’ı İdrak Etmek

Allah adına karar vermek!

Bu din kimin?

Sadeliğin Sultanı

Kardeşlik Yolu

100 yıllık işgal

İyiyiz!

Patron Hoca, Şirket Cemaat

Bizim masal kahramanlarımız!

Taassup Belimizi Büktü

İslami siyaset veya İslami hareket

Ölmek ya da Ölmemek

Güzel yemek yoktur!

Ne olur bu işin sonu?

Şer Salgını

Eli ve Yüreği Kanlı Medeniyet(!)

İslamofobi değil İslamohobi sorunu

Avrupa Rüyasının Sonu

Bir Batı Masalı: Demokrasi

Ortadoğu nerenin doğusu ?

Sakın bunu kimseye anlatma!

Yerimizi Unutmayalım

Bir oturma eylemi: İslamcılık

ABD’ye sığınmaktan Allah’a sığınırım!

İdeal Devlet Ütopyası

Geçmişle Hesaplaşma Hastalığı

Batının asıl derdi

Şerrinden Allah’a Sığındıklarımız

İğneyle kuyu kazacaksın

Meydan Savaşlarını Özlüyoruz!

Sembollerimize Sahip Çıkamıyoruz

Mültecilerle imtihanımız

Satranç hakkında fetvalar

Temel Hedef

Sünnet Müdafası

Şafak Ninnileri

Dost ve Düşman

Mezhep Savaşı

Gemiler Yakmak İçindir!

Halep Harap Olduktan Sonra

İntikam kaç yaşında?

Tedbir ve Tevekkül de Kaderdir

Yukarıdan Bakmak

Başkasının Ölümü

Herşeyin başlangıcı olan birşey

Fil Vakası

Bir Film Meselesi

Kalem ve Kılıç

Musul Usulü